Wachten tot mijn lichaam de hoop loslaat.
Soms voelt het alsof mijn lichaam 1 grote medische grap is. Alleen snap ik de grap niet echt.
Ik kreeg jaren geleden de diagnose POI. Oftewel: mijn eierstokken waren er vroegtijdig mee gestopt. Mijn bloedwaardes waren jarenlang dramatisch slecht. Zo slecht dat zwanger worden eigenlijk onmogelijk was.
Mijn AMH was 0,01. Mijn FSH zat rond de 118. Mijn LH rond de 58. Voor mensen zonder POI zeggen die cijfers misschien niks, maar geloof me... Dit waren geen “misschien lukt het ooit nog” waardes. Dit waren “probeer je verwachtingen te beschermen” waardes.
En toch gebeurde het.
Tegen alle verwachtingen in kreeg ik mijn dochtertje, Noé.
Mijn wonder.
Maar ergens verander je door onvruchtbaarheid voor altijd. Zelfs als je wel ineens moeder wordt. Je vertrouwt je lichaam nooit meer volledig. Je leert leven met voorzichtig hopen. Niet te enthousiast worden. Niet te veel dromen. Want je lichaam heeft je al vaker teleurgesteld.
Dus toen ik eind maart routine bloed moest prikken dacht ik daar eigenlijk niet zo veel van.
Gewoon standaard controle vanwege POI en een verandering in mijn medicatie.
Tot de artsen mij belde...
“Je waardes zijn bijna normaal”
Ik zat thuis toen ik gebeld werd.
Mijn artsen klonken verbaasd. Echt verbaasd.
Mijn AMH (eicelproductie) was ineens van 0,01 naar 0,21 gegaan. Nog steeds laag natuurlijk, maar hoger dan het de laatste jaren geweest is.
Mijn FSH was van 118 naar 3,7 gegaan.
Mijn LH van 58 naar 7,1.
Bij POI kunnen je eierstokken soms tijdelijk resetten. Dat gebeurt. Niet vaak, maar het gebeurt.
En blijkbaar deed mijn lichaam dat ineens.
Ik moest direct stoppen met mijn hormoontherapie om te kijken of mijn lichaam zelf weer een menstruatie kon creëren. De artsen zagen in mijn bloedwaardes een duidelijke signalen van een eisprong.
Een eisprong.
Dat woord alleen voelde al absurd. Ik had op 27 maart bloed geprikt. Dus had ik rond die tijd een eisprong gehad. Maar 4 dagen later werd ik ongesteld. Normaal komt dat pas na 10-14 dagen, maar als ik in de afgelopen jaren iets over mezelf geleerd heb, is het wel dat mijn lichaam niet te peilen is.
De kans op een zwangerschap bleef volgens hun nog steeds heel klein, maar groter dan de afgelopen jaren.
En ergens ging er direct een knop om in mijn hoofd.
Dit was onze kans.
De eerste keer dat een ovulatietest echt iets betekende
Mensen met POI hebben vaak verhoogde LH-waardes. Daardoor zijn ovulatietesten bij ons eigenlijk nutteloos. Ze zijn bijna altijd positief. Niet omdat je een eisprong hebt, maar omdat een ovulatietest je LH waardes test. Die bij mij dus altijd hoog zijn normaal gesproken.
Maar nu was mijn LH ineens normaal.
Dus deed ik op 15 april een ovulatietest. Hij was positief. En omdat mijn LH normaal was, wist ik, ik ovuleer.
Dag erna weer positief. maar de 17e, negatief. Waardoor ik wist: ik heb hoogstwaarschijnlijk weer een eisprong
Deze kans pakte we natuurlijk met beide handen aan.
We probeerden al anderhalf jaar zwanger te raken, maar zonder ovulatietesten omdat die bij POI normaal gesproken toch niks zeggen.
En nu ineens konden we wel proberen een ovulatie te timen.
Koningsdag brak mijn hart
Ik begon vroeg met testen.
6 DPO. (Days Post Ovulation)
8 DPO.
9 DPO.
10 DPO.
Ik maakte mezelf he-le-maal gek.
Dus ik besloot even te stoppen met testen en op 27 april opnieuw te kijken. Op Koningsdag. Want als ik niet zwanger was, wilde ik gewoon een drankje kunnen doen zonder schuldgevoel.
Maar toen ik naar de wc ging zag ik bloed.
Ik was ongesteld geworden...
Mijn hart brak echt.
Ik heb zo hard gehuild.
Maar ergens voelde ik tegelijkertijd ook trots. Want ondanks alles werd mijn lichaam blijkbaar uit zichzelf ongesteld. Iets wat jarenlang ook niet normaal was.
Dus ik herpakte me. Ik genoot van de gezellige dag met mijn gezin. Gelachen, gedanst, wat drankjes gedaan.
Toch dacht ik: dit klopt eigenlijk niet.
Normaal heb ik heftige menstruaties. Veel bloed. Veel buikpijn. Veel rugpijn.
Maar dit voelde anders.
Op 29 april was het bloed ineens lichtroze.
Dus ik deed toch een test.
En ik zag het vaagste streepje ooit.
Nog een test.
Weer een vaag streepje.
Nog 1.
Weer.
Ik dacht serieus dat ik gek werd.
Dus ik ben snel met Noé naar de Kruidvat gegaan om twee Clearblue ultravroege testen en een digitale test te halen.
Thuis deed ik natuurlijk meteen een ultravroege test en de digitale test.
Op de ultravroege zag ik weer een lichtstreepje. Zelfs toen durfde ik het niet te geloven. Tot ik de digitale oppakte. “Zwanger 1-2”
Ik heb denk ik nog nooit zo gehuild. Noé was bij me en keek me vol verbazing aan.
Ik tilde haar op en zei dat ze een broertje of zusje kreeg. Zo speciaal dat ze bij me was toen ik hierachter kwam..
Hoe kan iemand twee wonderen krijgen?
Tim geloofde zijn ogen niet.
Ik heb hem niet vaak zo blij en verbaasd gezien.
En ik voelde precies hetzelfde.
Blijdschap.
Ongeloof.
Puur geluk.
Maar ook schuldgevoel.
Hoe was dit mij twee keer gegund?
Er zijn mensen die hier jarenlang van dromen. Mensen die alles proberen. Mensen die duizenden euro’s uitgeven aan trajecten. Mensen die nooit een positieve test zien.
En ik?
Ik had een diagnose die praktisch zei dat het bijna onmogelijk was.
En toch gebeurde het twee keer spontaan.
Dat voelde bijna oneerlijk.
Ons bosbesje
Door dat bloedverlies durfde ik op het begin nergens op te vertrouwen. Ik was alleen maar bang.
Toch werden langzaam de symptomen erger en echter.
Misselijkheid als ik niet at. Gevoelige borsten.
Extreme vermoeidheid.
Een opgeblazen buik. Dit had ik bij Noé ook al redelijk snel maar ik leek nu met 4 weken al wel 14 weken zwanger...
En langzaamaan begon het steeds echter te voelen.
Niet alleen een positieve test. Niet alleen ''ik ben zwanger''
Ons tweede kindje. Ons tweede wonder.
Ik zag Noé al als grote zus. Ze is zo lief voor haar poppen. Echt een mini poppenmoeder. Ik weet gewoon dat zij de liefste grote zus wordt.
In mijn hoofd zag ik alles alweer voor me.
Aankondigingen.
Foto’s.
Een gender reveal.
Een babyshower.
Nog een bevalling.
Nog een kindje in mijn armen.
En diep vanbinnen was ik ervan overtuigd dat het een jongetje is.
De eerste echo
15 mei hadden we de eerste echo in het Erasmus.
Ik was nog nooit zo zenuwachtig geweest. Bijna 2 en een halve week moeten wachten. Dat is echt niet goed voor je hart....
We gingen met z’n drieën.
Ik, Tim en Noé.
Noé zat bij Tim op schoot naar het scherm te kijken. Klaar om naar haar broertje of zusje te kijken.
Maar als ik heel eerlijk ben, had ik er geen goed gevoel bij.
Vanaf die eerste positieve test al.
Hoe blij ik ook was, ergens bleef ik denken:
dit gaat te makkelijk.
Het ging te snel.
In 1 keer raak.
Dit kan toch niet gewoon goed gaan?
Zelfs toen mijn symptomen erger werden bleef dat gevoel zitten.
Dat kleine irritante stemmetje in mijn hoofd dat bleef zeggen:
het klopt niet.
En tijdens die echo werd dat gevoel eigenlijk alleen maar bevestigd.
De baby liep bijna een week achter in groei.
En er was een zeer trage hartslag zichtbaar die volgens de arts kon wijzen op een beginnende miskraam.
Ik zag het zelf ook.
De baby was mega klein en die hartslag.... Veel te langzaam
We moesten een week later terugkomen.
Maar er was geen plek.
Dus het werden uiteindelijk twee weken.
Twee weken.
Ik vond dat onmenselijk.
Een echo duurt tien minuten. Gooi me desnoods ergens tussen. Laat me niet twee weken leven tussen hoop en afscheid.
Toch bleef ik hopen
Omdat ik niet 2 weken kon wachten, belde ik de verloskundige. Ik legde alles uit en kon een week later terecht.
Ook die week was verschrikkelijk.
Ik probeerde zo min mogelijk op internet te zoeken, maar stiekem doe je het toch.
Ik zocht succesverhalen.
Ik zocht mensen waarbij het toch goed kwam. Maar ik ging me ook verdiepen in wat ik moest verwachten. Ik ging alle mogelijke scenario's uitpluizen. Zodat ik wist wat ik in elk scenario moest vragen.
En ondertussen werd dat stemmetje alleen maar luider.
Ik probeerde echt positief te blijven. Maar dat gevoel bleef hangen. Dat stemmetje dat bleef zeggen: maar wat als het niet goed is? Wat ik ook deed, ik kon dat stemmetje niet van me afschudden.
Bij de verloskundige
We gingen dit keer met zijn 2e naar deze echo. Zonder Noé. Bij de eerste echo wou ik haar er zo graag bij hebben. Ookal snapte zij er natuurlijk niks van. Voor mij was dat belangrijk.
Maar nu wilden we ruimte voor slecht nieuws. Dat we ons volledig daarop konden focussen.
En dat slechte nieuws kwam ook.
Geen groei. Geen ontwikkeling.
Toen ik vroeg naar de hartslag, zei ze dat dat waarschijnlijk mijn eigen hartslag was, en dat de arts dat aanzag voor de baby's hartslag. We weten dus niet of de baby ooit een hartslag gehad heeft. Ik vertel mezelf maar dat die er nooit is geweest. Op de een of andere manier maakt dat het net iets dragelijker...
Maar toch bleven mijn symptomen.
Alles bleef doorgaan.
Alsof mijn lichaam het zelf nog niet wist.
En misschien is dat wel het gemeenste aan een gemiste miskraam.
Je lichaam blijft hoop uitstralen terwijl je hart langzaam begrijpt dat het afscheid moet nemen.
Wachtend tot mijn lichaam de hoop loslaat
En nu zit ik hier.
8 weken zwanger van een kindje dat niet meer leeft.
Dat is zo’n bizarre gedachte...
Mijn lichaam houdt nog steeds vast.
Mijn symptomen zijn er nog steeds.
Mijn buik voelt nog steeds zwanger.
En ergens geeft dat een heel klein gevaarlijk stemmetje nog hoop.
Misschien hadden ze het fout.
Misschien gebeurt er een wonder. Misschien hebben ze een verkeerde inschatting gemaakt. Ze zijn namelijk (zoals bij iedere zwangerschap) uitgegaan van de eerste dag van mijn laatste menstruatie, maar door mijn POI is dat niet betrouwbaar omdat het ook een hormoonbloeding kon zijn.
In mijn hoofd bleef daardoor een gedachte hangen: wat als alles gewoon te vroeg geteld was? Wat als mijn eisprong later was en ik bij die echo nog maar 3 weken zwanger was? Misschien gebeurde er toch nog een wonder... Dat gebeurde mij wel vaker
Maar dat stemmetje overheerste elke hoop.
Voor ik een keuze kon maken over hoe nu verder, moest ik het zeker weten. Dus zijn Tim en ik vandaag weer naar het ziekenhuis geweest voor een echo. Alsof ik nog 1 keer moest checken of de angst en dat stemmetje gelijk hadden. Of er misschien toch iets anders te zien was.
Maar dat was er niet.
Geen groei, geen ontwikkeling, geen hartslag. Alles wat er eerder gezegd was, alles wat ik al die tijd aanvoelde werd definitief bevestigd.
Ik heb besloten om medicatie te nemen om de miskraam op te wekken, zodat mijn lichaam kan loslaten wat ik zelf nog vasthoudt.
Dus nu leef ik in iets heel dubbels.
Want aan de ene kant wil ik ons bosbesje nog zo lang mogelijk bij me dragen.
Maar aan de andere kant wil ik dat mijn lichaam loslaat omdat dit verdriet zo zwaar is.
Mijn lichaam deed iets wat bijna onmogelijk was.
Twee keer.
En daar ben ik trots op.
Echt trots.
Maar ik weet niet hoe ik het ooit weer moet vertrouwen.
Want het gaf me hoop.
En pakte die meteen weer af.
Onze grootste wens is nog steeds een broertje of zusje voor Noé. Maar daar komt nu zo ontzettend veel angst bij kijken. Het idee om ooit weer zwanger te zijn en mijn lichaam daarin te vertrouwen klinkt nu zo ver weg. Niet omdat ik bang ben om ooit weer zwanger te zijn, maar omdat ik bang ben dat het weer misgaat.
Toch geef ik niet op.
Niet op mijn lichaam.
Niet op hoop.
Niet op de droom van nog een gezond kindje.
Maar het voelt alsof ik het allemaal tegelijk kwijt raak en toch nog probeer vast te houden.
Reactie plaatsen
Reacties